"Waar zijn mijn kettinkjes?", vroeg ik me plotseling af. De dierbaarsten had ik meegenomen naar NZ, waar de verzameling aangevuld was met gekregen en gekochte exemplaren, en toen weer mee (terug)genomen naar Nederland.

 

En dus daalde ik af naar de berging, waar mijn bezit --alles wat ik bezit, was mij verteld-- opgeslagen staat in een doos of tien. En als ik dan toch de dozen opende, kon ik gelijk kijken of ik mijn keukenspullen vond.

 

Vreemdgenoeg bleken bijna alle dozen voor minstens de helft gevuld met handdoeken, theedoeken, dekbedovertreksetten en dat soort dingen. Nu is het erg fijn om een handdoek te bezitten, maar wat ik met zoveel handdoeken moet? Het waren ook geen spullen die ik ooit in Nijmegen heb gehad. Zouden ze er misschien inzitten als opvulsel, als bescherming voor de andere zaken in de dozen?

 

Maar geen keukenspullen, en tot mijn verdriet ook mijn kettinkjes niet. Ik had ze bij me moeten houden. Ze zullen wel weer ooit ergens boven water komen.

 

Nu waren mijn archeologische werkzaamheden ook weer niet helemaal onsuccesvol: uiteindelijk kwam ik boven met twee beeldjes uit een ver verleden, en (uit Nieuw-Zeeland!) een stapeltje CDs.  

 

Het materiele bewijs dat ik weg ben geweest is echter heel dun.   Alles om me heen geeft blijk van een soort valse continuiteit.

 

 

Als ik mijn ogen sluit, ben ik weer in Nieuw-Zeeland. Of eigenlijk moet ik mijn oren dan ook dicht doen, want anders maakt Schiphol zijn nabijheid duidelijk kenbaar.

 

Ik probeer trouwens actief het geluid van overvliegende vliegtuigen met het gevoel van huiselijkheid te associeren. Dat gaat als volgt. Telkens als er een vliegtuig overvliegt, sta ik daar even bij stil en denk: Ha, wat ben ik blij dat ik thuis ben!

En bij een kopje thee en een spannend boek is dat een zeer welgemeende gedachte.

 

Maar alle huiselijkheid ten spijt kan een mens toch niet eeuwig binnen zitten en dus loop ik naar een park in de buurt. De fraai gekapte struiken, de Japanse tuin en de kleine galerietjes geven me een vreemd gevoel: maar... hier ben ik al geweest!

Waarvan kan ik dit kennen? Heb ik hier foto's van gezien? Of doet het mij denken aan prenten uit een kinderboek? (Welnee, waarschijnlijk ben ik gewoon moe.)

 

Het is een prachtig park. Magisch, zou ik haast zeggen. Eigenlijk zou ik hier met K, I en H moeten lopen. Het begint te miezeren. Mijn leven telt meer herfsten dan lentes.

Na een tijdje kom ik aan bij een doolhof. Precies zoals in films! ("Net nep!")

Nooit eerder ben ik in een doolhof geweest en gewapend met mijn wiskundige kennis stap ik dapper langs de hoge heggen naar binnen. Ik volg een algorithme en weet dat ik vanzelf weer bij de ingang (dan uitgang) uit zal komen.

 

Maar iets weten en ergens vertrouwen in hebben zijn twee heel verschillende dingen. Hoelang moet je in een klein doolhof rondlopen voordat je mag concluderen dat je verdwaald bent? Zou ik een fout hebben gemaakt in het opvolgen van het algorithme?   Diep ademhalen en vertrouwen hebben, vertel ik mijzelf. ("Infallible", noemt mijn nieuwe baas mij, maar ik weet het nog niet zo zeker.)

En jawel, daar is de uitgang al.

 

Dan loop ik onder het geritsel van bladeren en het gedonder van huiselijkheid weer naar mijn eigen stekje.  

 

 

Is er een toepasselijker manier om mijn verblijf in Nieuw-Zeeland te besluiten dan met een stukje over schapen?

Schapen, schapen, overal... Ik begrijp niet hoe ik ze mijn eerste jaar hier over het hoofd heb kunnen zien!
Natuurlijk voorzien ze ons van wol (Merino!) en vlees (nou ja, niet voor mij) en zijn ze dus erg belangrijk voor de economie. Al geloof ik eigenlijk dat de enige multi-miljonair waarmee ik ooit eens een kopje koffie heb mogen drinken rijk was geworden aan zoiets on-Nieuw-Zeelands als kippen.

Verder brengen ze mensen samen. Op de "schapenweide" bij mij in de buurt kom ik meestal bijzondere lieden tegen. Zo was er de Koreaanse student die stijl achterover viel toen hij oog in oog stond met een schaap en het daarna van alle kanten ging fotograferen. Het bleek dat het zijn allereerste dag in Nieuw-Zeeland was en hij schapen alleen uit de dierentuin kende.
Het liep trouwens nog bijna slecht af met deze Koreaan. We wandelden langs stijle afgronden terwijl we onderwerpen probeerden te verzinnen waarover hij met zijn beperkte Engelse woordenschat kon spreken. Al snel kwamen we op leeftijden uit. Toen ik hem vertelde hoe oud ik was, verloor hij zijn evenwicht. "In Korea zou je een tiener zijn!" waren zijn laatste woorden. (Nee hoor, grapje: het liep allemaal goed af.)

Een andere keer was daar een oudere dame uit Frans Polinesie. Ook zij was hier voor een Engelse talencursus, dus we spraken afwisselend Engels en Frans, net wat het makkelijkst was. Ze had trouwens ook in Parijs gewoond (was daar geboren?) dus dit gaf ons meteen al een gespreksonderwerp.
Ze gaf cursussen in een Chinese vechtsport en was ooit naar China afgereisd om zich daarin te bekwamen. Nu had ze haar woning en al haar bezittingen opgegeven en trok de wereld rond terwijl ze op huizen paste van mensen die op vakantie waren. Ja, alleen twee koffers vol en een broer op een eilandje voor de kust van Canada had ze nog.

Schapen als recreatie: ik heb gehoord van een boer die renschapen traint en wedstrijden organiseert. Ik denk dat het een gouden toekomst heeft.

En dan mijn favoriet: schapen in de wetenschap. De meeste verhalen in deze categorie zouden zo uit "Gulliver's Travels" kunnen komen.
Het is van groot belang voor ons dat schapen wol hebben, maar we zijn niet geinteresseerd in al het wol: wel het wol op de rug, maar niet het wol op de buik. Dat wordt maar vies, is niet van goede kwaliteit, en maakt bovendien het scheren bijzonder lastig. Dus is het een grote uitdaging voor de wetenschap om schapen te fokken met wol op precies de goede plekken.
"Maar krijgen ze dan geen koude buik?" vroeg ik voorzichtig.

Een ander zeer "hot" onderzoeksgebied is het afbraakproces van wol. Als we dat nu maar goed genoeg doorgronden, dan kan dat gebruikt worden als dateringstechniek. Het zou in principe veel nauwkeuriger kunnen zijn dan de C14-methode. Bovendien hebben mensen altijd al wol gebruikt, dus worden er in een opgraving meestal wel wat wolresten gevonden. En soms zijn we ook gewoon geinteresseerd in de ouderdom van (wollen) kleding zelf.

Nieuw-Zeeland en schapen: ik zal ze missen.

...opgedragen aan mij!

Vrijdag was het jaarlijkse midwinterfeest van dansen en omdat het zo vlak voor mijn vertrek was, werd het omgedoopt tot een afscheidsfeestje.
Het kwam dus goed uit dat ik die dag wat vrolijker was dan de tijd daarvoor. Misschien kwam dat doordat ik donderdag thuis was gebleven om wat te ontspannen (niet bij je email kunnen maakt al een hele hoop uit) en schoon te maken. Het resultaat van dat laatste was trouwens niet helemaal naar tevredenheid van mijn "property manager", maar daar had ik toch al niet meer op gerekend.
En omdat het niet echt mijn laatste keer dansen was, werd het ook niet echt droevig. Iedereen had lekkere hapjes meegenomen en de laatste dans dansten we in het donker met kaarsen. Ik merkte op dat het net Kerst was, en daar moest de rest wel om lachen, omdat het hen helemaal niet aan dat zomerse feest deed denken.

Mijn toekomstplannen zijn trouwens alweer helemaal veranderd. Was het idee eerder nog "Ik ga naar Muenchen tenzij", nu houd ik het op "Ik ga niet naar Muenchen tenzij". Dat betekent dus ook dat ik de kamer in Muenchen laat schieten. Erg vervelend vind ik dat, als ik denk aan al die mensen die zoveel moeite voor mij hebben gedaan. De uiteindelijke beslissing kan ik naar alle waarschijnlijkheid pas nemen als ik in Nederland ben. (Hoe moet ik mijn ziektekostenverzekering nu regelen?)

Verder ligt alles redelijk op schema. Ik probeer me niet al te veel zorgen te maken en kijk uit naar een beetje zomer.
 

Hectisch, chaotisch met plannen die nog steeds niet definitief willen worden. (Ja, ik ga naar Leeds en kom naar Nederland, dat wel.)

Ik moet belangrijke knopen doorhakken, maar kan dat eigenlijk nog steeds niet. Probeer alles te rekken, door bijvoorbeeld mailtjes pas na een paar dagen te beantwoorden. Maar de mensen willen duidelijkheid en antwoorden en ik kan dat eigenlijk wel heel goed begrijpen, want ik wil dat ook. Weet niet hoelang mijn misschienen en waarschijnlijken nog geaccepteerd worden. Het enige wat ik kan doen is mijn situatie uitleggen, en hopen dat begrip mij wat tijd schenkt.

Ondertussen spuit de stress mijn oren uit. Concentreren op het werk gaat niet meer. Ik ben ook veel sneller dan ik had gedacht door mijn doorwerk-werk heen en ben tot de tentamens binnenkomen maar begonnen mijn kamer op de uni op te ruimen. Papierwerk wordt met bakken tegelijk afgevoerd. Twee jaar onderzoek is een hele hoop bomen. Nu zit ik in een kale, lege kamer.

De donkere dagen werken op mijn gemoed. Zou eigenlijk een winterslaap willen beginnen en probeer er vooral niet aan te denken dat ik naar alle waarschijnlijkheid over een half jaar weer in de winter zit.

Vrienden brengen afleiding met gezelschap en afscheidsetentjes. En we doen alsof alles goedkomt.

Het probleem van verhuizen is drieledig: je moet een woning verlaten, je moet reizen, en je moet een nieuwe woning betrekken.

De eerste twee zijn al aan bod gekomen en lijk ik nu redelijk onder controle te hebben. Maar hoe zit het met een nieuwe woning in Duitsland?

Ik had me daar niet zo'n zorgen over gemaakt, omdat het allemaal heel goed geregeld leek. De universiteit daar heeft een huisvestingsservice en nadat ik hen had verteld hoeveel ik maximaal per maand wilde uitgeven, werd mij verteld dat ze in juni of juli mij per e-mail een aanbod voor een appartementje zouden doen. Dat was een paar maanden terug.

Een paar weken terug kreeg ik een mailtje van de huisvestingsdame. Ze had een "sehr schoene" kamer voor mij. Ze gaf de wijk waarin hij lag en de huurprijs en vroeg of ik hem wilde hebben.

Dit was het moment waarop ik besefte dat een appartementje er waarschijnlijk niet inzat en dat ik dus weer op kamers zou moeten. Die teleurstelling was ik na een dag weer te boven. Okay, een kamer, dat is niet het einde van de wereld. Het helpt waarschijnlijk dat ik nu in een land ben waar kamerbewoning niet beperkt is tot studenten.

Maar wilde ik de kamer die de dame aanbood? Dat was heel moeilijk te zeggen, want haar mailtje bevatte verder geen gegevens: niet hoe groot hij was, of hij gemeubileerd was, of ik gebruik kon maken van een keuken, wasmachine, etc (in Duitsland niet vanzelfsprekend), en niet eens of de huurprijs kale huur was of all in. En de kamer was duur! Als ik dan toch een kamer zou nemen, misschien had ik dan liever een iets goedkopere, zodat ik nog wat geld overhield voor leuke dingen.
Ik schreef een mailtje terug dat ik in principe geinteresseerd was, dat hij me wel tamelijk duur leek, maar dat dat verder afhing van de details. Zou ze misschien iets meer over de kamer kunnen vertellen?

De volgende dag had ik een reactie van haar: dat de kamer echt "sehr schoen" was en of ik hem nu wilde hebben of niet.
Dit stelde me een beetje teleur: ik zou toch denken dat iemand die in huisvesting werkt wat meer woorden tot haar beschikking heeft om een woning te beschrijven.
Maar goed, als het niet werkt als essay-opdracht, dan maar in proefwerkvorm. Dus in mijn beste Duits een aantal zeer concrete vragen opgesteld en naar de andere kant van de wereld gestuurd.

Op het moment dat ik op "send" klikte, begon ik heel erg te twijfelen. Gedroeg ik me als een verwend nest? Behoor je de huisvestingsservice van de universiteit niet gewoon te vertrouwen? Is de woningnood daar misschien zo hoog, dat je alles neemt wat je kan krijgen?
Ik besloot mijn collega in Muenchen om zijn mening te vragen.

De volgende dag had ik twee mailtjes.
Ten eerste de reactie van de huisvestingsdame. Ze had alle vragen netjes, hoewel zeer miniem, beantwoord. En de kamer was superklein! Ik snap niet hoe iemand zo'n prijs voor zo'n kleine kamer durft te vragen! Ook uit de andere antwoorden bleek niet wat er nou zo "sehr schoen" aan was. (Antieke meubeltjes? Uitzicht over de Isar? Ik kan er alleen maar naar raden...)
Het tweede mailtje was van mijn collega, waarin hij mij afraadde die kamer te nemen, voornamelijk omdat hij enorm ver uit het centrum lag. Maar hij had de huisvestingsdame gesproken en samen waren ze op iets anders uitgekomen: een kamer op een gunstige plek, bijna dubbel zo groot als die andere, honderd euro per maand goedkoper, en met een eigen wc. Bovendien bood hij aan er een kijkje voor mij te gaan nemen.

En dat heeft hij afgelopen woensdag gedaan. Hij liet me weten dat de kamer "pretty nice" was en vroeg of ik hem misschien over de details wilde bellen, want dat was makkelijker voor hem dan per e-mail. Ik vond dat toch wel het minste wat ik van mijn kant kon doen, ook al betekende dat dat ik na een vermoeiende week midden in de nacht wakker genoeg moest zijn om te bellen.
Helaas: herhaaldelijk geprobeerd maar niemand nam op... Uiteindelijk besloten toch maar te gaan slapen.

Op dit moment weet ik niet wat er mis is gegaan en heb ik dus ook niet meer informatie over de kamer. Zeer tegen mijn gewoonte in stop ik dit blogje dus midden in een verhaal.

Terug uit Cass stapelde het werk zich plotseling op. Voor een gedeelte kwam dat doordat het einde van het semester naderde, voor een ander gedeelte doordat de retraite mensen opeens deed beseffen dat ik ook nog bestond, en ook het feit dat zowel mijn baas en ik beide hier nog maar kort zouden zijn speelde mee. Ik somde in mijn hoofd op wat er allemaal moest gebeuren en om de druk iets te verminderen besloot ik de rest van het semester de weekenden (inclusief koninginnedag) door te werken.

Het was onder deze omstandigheden dat ik een mailtje ontving van mijn property-manager: of ik besefte dat mijn huurtermijn op 13 juli afliep en of ik al wist wat mijn plannen waren.

Ik had haar nog niet verteld dat ik op 2 juli wegging, voornamelijk omdat mij uit ervaring was gebleken dat lange-termijnafspraken hier meestal foutlopen. Ik had mijn contract erop nageplozen (ook de kleine lettertjes!), maar er stond niets over in, dus had ik gedacht haar dit een maand van te voren mee te delen.

Maar goed, nu vroeg ze er dus zelf om. Ik stuurde een vriendelijk mailtje terug dat ik 2 juli zowel de property als het land zou verlaten, en voegde daaraan toe dat ik het tot 5 juni heel erg druk had en of het misschien mogelijk zou zijn daar rekening mee te houden.

Ik ontving direct een mailtje terug: "Die dag (2 juli) komt slecht uit, want dan ben ik op vakantie en is er niemand voor de oplevering."
Deze mededeling ging verder niet vergezeld van een vraag of verzoek, dus ik besloot maar even af te wachten of ze misschien op een gegeven moment zelf een oplossing aan zou dragen.

En jawel, twee dagen later ontving een mailtje van haar, maar met een heel andere inhoud dan ik had verwacht: "Het is weer tijd voor de periodieke property-inspectie. We komen op 3 juni langs."
Kom op, zeg! Mijn laatste inspectie was op 26 maart; dat is echt nog geen drie maanden geleden! En dan ook nog eens precies in de periode waarvan ik haar juist had laten weten dat ik het zo druk had. Wat is dit? Huurdertje pesten?

Dus maar weer een mailtje teruggestuurd. (Dit maal misschien net een tikkeltje minder vriendelijk.) Dat het nog geen tijd was voor mijn periodieke inspectie, en of ze misschien een reden zou willen geven waarom een extra inspectie nodig zou zijn; dat ik haar twee dagen eerder had laten weten dat ik het tot 5 juni erg druk had, en of ze misschien de datum zou willen heroverwegen.

Haar reactie kwam erop neer dat het wel een periodieke inspectie betrof, maar dat "drie maanden" gewoon een heel ruim begrip is, waarmee je eigenlijk elke willekeurige tijdsduur aan kan duiden. (Ja, ammehoela!)
Verder had ze erg veel huurders en kon ze er eigenlijk geen rekening meehouden wat zij wilden. Maar goed, voor deze ene keer, als hoge uitzondering, zou ze het uitstellen.
Hoera! Dank je wel.

Mijn olifant maakte me misselijk, dus de uitnodiging voor een filosofische retraite kwam op een goed moment:

"Dit weekend biedt zowel genoeg mogelijkheid tot recreatie (wind en weder dienende) (...), als ook goed eten, prettig gezelschap en de mogelijkheid om uit te slapen, met bijna honderd kilometer tussen jou en alle gebruikelijke druk hier in Christchurch."

Dat klonk goed! Bovendien zouden er een aantal filosofische praatjes zijn, dus dat kon interessant worden. En zo togen we vrijdagavond met vier auto's naar het plaatsje Cass in de Zuidelijke Alpen.

Ik had van te voren Cass proberen te vinden op de kaart, maar zonder succes. Later begreep ik waarom: het bestaat uit slechts vier huizen en een station. Dat station, daar dankt Cass zijn roem aan, want dat vormt het onderwerp van een van de bekendste schilderijen van Rita Angus.
Alsof dat niet al genoeg reden is om eens die kant op te gaan, ligt het plaatsje ook nog in een geologisch en biologisch interessant gebied. En dus heeft de universiteit daar haar eigen hut zodat de biologen en geologen er regelmatig naartoe kunnen gaan.
De filosofen vonden dat waarschijnlijk maar oneerlijk ("Waarom hebben wij nooit excursies?"), dachten eens diep na, en kwamen met het idee van een filosofische retraite, waar filosofiestudenten uit alle jaren en medewerkers van de filosofiefaculteit op een ongedwongen manier van gedachte zouden kunnen wisselen.
En als docent van een filosofiecollege mocht ik dus ook mee!

We hadden de deur van de hut nog niet achter ons dichtgetrokken of het begon buiten te spoken. Die nacht bulderde de storm met zo'n kracht rond, dat de regen door de muur heenkwam. De slaapzalen waren onverwarmd. Hoewel ik met mijn winterpyjama met daaroverheen mijn kleren in mijn slaapzak lag, heb ik een groot deel van de nacht liggen bibberen.

De volgende ochtend werden we gewekt door de geur van verse pannenkoeken. Een haardvuur maakte de woonkamer plezierig warm. De grote ramen gaven nu bij daglicht een goed uitzicht over de omgeving: we stonden op een kale vlakte, dus al mijn angsten van die nacht over bomen die op ons zouden vallen waren ongegrond.

De bikkels onder ons gingen daarna wandelen. Op de voet van de berg vormde het berkenbos een redelijke bescherming tegen de zeer zware hagelstorm (hoewel iedereen in dit stadium van de wandeling al doorweekt was), maar boven de boomgrens was het een heel ander verhaal. Op de bergkam was geen enkele bescherming en na een tiental meter strandden een studente en ik. We konden ons nauwelijks staande houden (laat staan verder gaan) en net toen we besloten hadden om te keren, werd ik omvergeblazen. (Het viel allemaal heel erg mee: heb er alleen een blaar op mijn hand aan overgehouden.)

Dat was dus allemaal een hele belevenis en veel indrukwekkender dan de overigens ook erg interessante filosofische presentaties en discussies.

Zondagmiddag kwam ik weer thuis aan, en hoewel ik terug kon kijken op een geweldig weekend, was ik daar toch ook wel blij om. Mijn blijdschap was echter maar van korte duur. De week die daarop volgde werd ik namelijk overladen met werk en had ik zelfs nog een heus woningcrisisje, waarover later (misschien) meer.

En ik verlangde terug naar Cass...

Foto's zijn te vinden op
http://picasaweb.google.com/MijnVoornaam.MijnAchternaam/Cass

(...om me maar even op z'n I's uit te drukken.)

Het "Otautahi Social Centre" is een anarchistisch bolwerkje op een halfuur lopen bij mij vandaan. Eerder was ik daar al voor een veganistische brunch, maar gisteren (zaterdag) gingen we een tijdschrift ("a zine") maken. Er waren oude tijdschriften, scharen, lijm, typemachines en een kopieerapparaat. We waren met zijn vijven en hadden drie uur de tijd, dus dat was een hele uitdaging.
Om het creatieve proces een beetje op gang te brengen maakten we eerst een aantal bladzijden samen. Daarna begonnen we elk aan onze eigen pagina. Er waren geen restricties voor het onderwerp, dus ik zette me vrolijk aan een surrealistische collage.
Later bleek dat de rest op een net iets ander spoor zat en werkstukjes had gemaakt over o.a. varkensgriep, anti-terrorismewetgeving, en hoe warm te blijven in de winter. (Van tip 1 "Knit yourself a gorgeous cardigen" tot tip 10 "Burn down parliament buildings (...)".)
Hoe dan ook, het was erg gezellig en superleuk om te doen.

Verder heb ik mijn laatste etappe geboekt! Op 16 juli zal ik 's avonds in Amsterdam aankomen. Ik heb ook al een aantal boeken weggegeven, mijn zak met onbelangrijke papieren weggedaan, en ik ga zo beginnen aan het uitzoeken van mijn lade met potentieel belangrijke papieren.
Hoe zeggen ze dat ook al weer? Ook een olifant eet je lepeltje voor lepeltje.

"Wat staat er voor morgen op het programma?" vraagt ze, terwijl ze de auto start. "Niets bijzonders," antwoord ik. "Dan," zegt ze, "gaan we nu naar de paardenrennen."

Hoewel iedereen van dansen bijzonder aardig en vriendelijk is, is D misschien wel de sociaalste. Ze is altijd vol belangstelling en fungeert op de vrijdagavond vaak als taxi. Alleen het idee al dat iemand in het donker naar een bushalte loopt en op de bus wacht, zou haar slapeloze nachten geven.
En dus laadt ze na het dansen alle oudjes, jonkies, en rare buitenlanders zonder rijbewijs in en brengt iedereen veilig thuis.
In de auto gaan de gesprekken altijd over de plannen voor het weekend (bij haar meestal: in de tuin werken en kerk-gerelateerde zaken), maar nooit eerder had dat consequenties voor onze bestemming.

Deze avond is het rustig. S, de stokdove oudste van de groep, is de enige andere passagier. Eigenlijk was het haar idee om naar de rennen te gaan, want daar ging ze vroeger met haar man altijd heen en het was zo jammer dat ze daar nooit meer kwam, had ze D verteld.

In de duisternis komen we aan en vanuit de parkeerplaats hebben we een prachtig uitzicht over de renbaan. Het lijkt alsof we de enigen zijn, maar D vertelt dat de meeste mensen aan de bar in het futuristische gebouw achter ons de rennen volgen.
De eerste wedstrijd gebruiken we om het ons gemakkelijk te maken (dansschoenen uit) en bekend te raken met de regels van het spel. De paarden moeten met hun karretje na twee rondjes als eerste eindigen, is het doel, maar mogen slechts draven; als ze galopperen kunnen ze gediskwalificeerd worden. En die regel, vertelt D, charmeerde de koningin bijzonder.

De tweede wedstrijd wordt het serieus. Alle drie kiezen we een paard.

Paardensport is populair hier, vertelt D als de paarden aan hun eerste ronde beginnen. Toen ze eens meevloog in een luchtballonrace (met een bijna fatale afloop), viel het haar op dat niet alleen heel veel mensen in Christchurch een zwembad in hun tuin hebben, maar ook een renbaan.

Uiteindelijk wint het paard van S, mijn paard wordt tweede of derde, dat is moeilijk te zien, en D's paard eindigt als laatste.

Terwijl we enthousiast napraten over deze spannende wedstrijd, brengt D ons tegen middernacht toch nog veilig thuis.